Francois Feldman

François Feldman to francuski piosenkarz i autor tekstów oraz kompozytor, urodzony 23 maja 1958 roku. Pochodzi z rodziny o rosyjskich korzeniach ze strony ojca i belgijskich ze strony matki. Dorastał na paryskich przedmieściach, w Clichy-sous-Bois, a jego adolescencję kształtowały soulowe brzmienia Marvina Gaye’a, Steviego Wondera i Jamesa Browna. W wieku czternastu lat dostał swoją pierwszą gitarę, szybko zaczął występować, wygrywał radiowe konkursy i założył swój pierwszy amatorski zespół.

Jego kariera fonograficzna rozpoczęła się w 1977 roku singlem 45 rpm Comme une petite fille. Na początku lat 80. spotkanie z autorem-kompozytorem Ernestem Salfati ukierunkowało jego muzykę na stylistykę disco-funk. Nagrywał wówczas z zespołem Yellow Hand, a następnie solowo utwory takie jak Ma petite vidéo (1982), Folle sur les bords (1983) czy Amour de corridor (1985), nie osiągając jednak większego sukcesu.

Rozpoznawalność przyszła jesienią 1986 roku dzięki przebojowi Rien que pour toi, sprzedanemu w nakładzie ponad 300 000 egzemplarzy. Sukces ten otworzył drogę do pierwszego albumu Vivre, vivre (1987), który uzyskał status platynowej płyty. Wspierany singlami Slave, Je te retrouverai i Le mal de toi, krążek zapoczątkował owocną współpracę z autorem tekstów Jean-Marie Moreau.

Szczyt popularności Feldman osiągnął w 1989 roku za sprawą drugiego albumu Une présence, wyróżnionego diamentową płytą (ponad milion sprzedanych egzemplarzy). Znalazła się na nim seria wielkich hitów: Joue pas (duet z Joniece Jamison), Les Valses de Vienne (nr 1 przez sześć tygodni), C’est toi qui m’as fait, Petit Frank (nr 1 przez trzy tygodnie) oraz J’ai peur, ponownie w duecie z Joniece Jamison.

Trzeci album, Magic’ Boul’vard (1991), potwierdził jego pozycję gwiazdy francuskiej piosenki. Przyniósł przeboje Le serpent qui danse, Magic’ Boul’vard, Tombé d’amour, a przede wszystkim Joy, dedykowane jego córce, które w 1992 roku zajmowało 1. miejsce listy Top 50 przez osiem tygodni. François Feldman został tym samym pierwszym wokalistą, który wprowadził trzy różne single na szczyt tego zestawienia.

Od 1993 roku, po premierze albumu Indigo, jego kariera weszła w bardziej kameralną fazę. Kolejne płyty — À contre-jour (1995), Couleurs d’origine (1997) i Des larmes et de l’amour (2004) — spotkały się z ograniczonym odzewem medialnym i komercyjnym, choć artysta nadal koncertował we Francji.

Do szerokiej publiczności wrócił dzięki udziałowi w trasie RFM Party 80 od 2007 roku, której filmową adaptacją były produkcje Stars 80 (2012) oraz Stars 80, la suite (2017), gdzie zagrał samego siebie. W 2018 roku wydał album Vivant o funkujących i RnB-owych brzmieniach, a w 2020 roku krążek inspirowany reggaetonem i rytmami latynoskimi, z singlem Cordoba w duecie z piosenkarką Claudią.